Ze wist niet wat ze wilde worden

Vorig jaar zat er tijdens een Kintsugi workshop een tante met haar nichtje van 21 aan mijn tafel. Terwijl we de gebroken stukken met goud aan elkaar zetten, ontstond er een mooi gesprek. Ik vroeg het meisje wat ze na haar studie wilde doen. “Dat weet ik niet,” zei ze. “Maar wel iets met mijn studie.”

Een veilige keuze, voelde ik aan. Haar studie? Iets bedrijfsmatigs en onduidelijks, iets waar ze zelf ook niet echt gevoel en nog geen beeld bij had.

Terwijl ik haar vroeg wat ze echt leuk vindt om te doen, viel haar tante haar bij: “Ze heeft zoveel gevoel voor styling. Thuis is ze altijd bezig met ruimtes mooier maken, met kleine accenten. Ze ziet precies wat er nodig is om een ruimte te laten kloppen.” En zij begon te stralen. Wat verlegen, maar ze beaamde het wel.

Ik heb haar iets laten beloven. Om na haar studie de tijd te nemen om haar hart te volgen. Ze woonde tenslotte nog thuis, zonder hoge lasten, een hypotheek, een relatie. Allerlei verplichtingen die je vaak een vrije keus ontnemen.

Wat een Kintsugi Workshop losmaakt

Maar eerst twijfelde ze. “Tja, ik heb die studie niet voor niets gedaan. En wat als het niet lukt?” Ik vroeg terug: en wat als het wél lukt? Wat is het ergste dat kan gebeuren? Dat je alsnog dat baantje met je diploma vindt. Maar dan heb je geproefd, geprobeerd, en draag je die inspiratie de rest van je leven mee.

Dat is voor mij precies wat Kintsugi is, en wat het voor mij betekent. Kiezen voor wat echt van jou is, voor je ikigai, ook als het spannend is. Ook als je je volgens de normen van de maatschappij nog niet helemaal veilig hebt gesteld.

Want als je je passie leeft, voelt werk niet als werk. En met een positieve intentie komt er vanzelf ook een positieve uitkomst.

Ik ben zo benieuwd welke stappen ze heeft gezet. Ik hoop dat ze haar hart heeft gevolgd. En niet haar studie.

Wil je zelf ervaren wat er aan de tafel gebeurt? Bekijk de Kintsugi Workshops of neem contact met me op.