Als liefde te hard roept

Bij de carwash, afgelopen weekend. In het vak naast mij zit een meisje van nog geen twee jaar in haar eentje in de auto. Ze zit overal aan, inclusief het knopje dat alle deuren vergrendelt. Haar moeder staat buiten. Zonder sleutel. Het is nog vroeg, maar al 26 graden.

Ik zie hoe de moeder vanuit pure paniek alles doet om haar kind eruit te krijgen. Roepend, druk gebarend. “Druk op dat knopje. Die zwarte. Zie je die rode ernaast? Kijk nou!” De paniek wordt steeds groter, haar stem steeds intenser. De priemende vinger tegen het raam waarmee ze naar het knopje wijst, maakt het alleen maar erger. Het meisje begrijpt er niets van en gaat van onrust naar huilen.

De moeder vraagt of ik bij de auto wil blijven terwijl zij een reservesleutel probeert te regelen. En daar sta ik dan, met een klein meisje achter glas. Ik maak van die wijzende vinger een spelletje. Ze prikt op het raam waar mijn vinger zit, de hele auto door, en moet lachen. Ze laat trots haar armbandje zien, en haar bloemetjes. Ze krijgt het duidelijk warm, doet haar broekje uit, maar we spelen lekker verder. Precies wat ze moet doen.

Als de moeder terugkomt, nog zonder sleutel, is de paniek er meteen weer. Bij haar, en direct daarna in de ogen van haar dochter die wegduikt. Ik pak de moeder bij beide handen: “Blijf rustig. Ze doet het hartstikke goed. Probeer jouw paniek niet op haar over te brengen.” Het wordt te warm, ik bel 112, en terwijl ik de situatie doorgeef, komt opa eindelijk aangereden op de scooter. Met de reservesleutel.

De deur gaat open, een golf van hitte en muziek komt ons tegemoet. De moeder bedankt me wel tien keer en stapt onrustig in de auto. Ik zeg alleen: “Ze is oké, heeft het goed gedaan. En jij ook. Probeer wat te ontspannen.” Ze snelt weg.

Onzichtbare barstjes en zelfcompassie

Want dit is hoe onzichtbare barstjes ontstaan. Niet uit onwil, maar uit liefde die te hard roept. Omdat ze bang is.

En eerlijk? Vroeger had ik misschien wel gereageerd als die moeder. Je weet het niet. Uitzoomen blijkt soms moeilijk als je middenin een gestresste situatie zit.

We hebben ze allemaal, dit soort momenten. Als kind meegemaakt, als ouder veroorzaakt. En hoe verleidelijk het ook is om onszelf daarop af te wijzen: het kwam vanuit liefde.

Als we hadden geweten hoe het anders kon, hadden we het anders gedaan.

Kintsugi leert ons dat breekpunten geen eindpunten zijn. Het zijn de momenten waarop iets nieuws zichtbaar kan worden. Veerkracht bijvoorbeeld. En mildheid. Voor je kind, en voor jezelf.

Wil je hier eens over doorpraten, of Kintsugi zelf ervaren? Je bent welkom bij mijn workshops, of neem gerust contact met me op.